Wernisaż:

piątek, 13 listopada 2015
godz. 19:00


Czas trwania wystawy:

13 listopada – 6 grudnia 2015


INICJATOR:
Tomasz Wendland

DYREKTOR:
Katarzyna Kucharska


oprowadzanie kuratorskie:

wtorek, 24 listopada 2015
godz. 18:00

piątek, 4 grudnia 2015
godz. 18:00




NIESKOŃCZONOŚĆ POMIARÓW
Infinity of Measurements

wystawa towarzysząca 9. edycji Biennale Fotografii

KURATORZY WYSTAWY:
prof. Andrzej P. Florkowski, mgr. Anna Kędziora

Nieskończoność pomiarów

Słynny paryski fotograf, wielki popularyzator carte de visite, André-Adolph-Eugène Disdéri w latach 60. XIX wieku oświadczył, zachwycony dokładnością rejestracji rzeczywistości: „Fotografia stała się autorytarnym dowodem na istnienie pojęć, które nauka opisała. Stała się czynnikiem korygującym wobec błędnych opinii. Dostarcza nam wszystkim informacji o absolutnej dokładności wraz z niezawodną metodą zachowania pamięci obiektów”. Taki punkt widzenia można spotkać jeszcze dzisiaj w wielu wypowiedziach. Z tym problemem zmierzyli się w ostatnim roku młodzi artyści z Katedry Fotografii UAP. Interpretując wykorzystanie fotografii w pracach naukowych, zrealizowali szereg projektów. Tak jak w badaniach naukowych, aby znaleźć nowatorskie rozwiązanie, dokonuje się niezliczonej ilości pomiarów, tak oni podjęli wiele prób odszukania relacji nauki i sztuki na nowo. Tematy te pojawiały się już dotychczas w sztuce, jednak przedstawiane na wystawie prace są nowatorskie. Można je powiązać z problematyką wynikającą z badań w kosmosie, dogłębnej analizy danego zjawiska, eksperymentowania oraz prowadzenia laboratorium.

Kuratorzy i autorzy dedykują wystawę „Nieskończoność pomiarów”
Juanowi Fontcubercie.

Andrzej P. Florkowski

OPIS PRAC ...

Praca „Musica mundana” Katarzyny Hoffmann jest refleksją nad stanem przestrzeni kosmicznej, próbą określenia i wizualizacji płynących stamtąd podstawowych energii. Autorka wykorzystuje aktualne materiały badawcze NASA, odnosząc je do tradycji kosmologii i starając się znaleźć harmonię opartą na muzyce wszechświata.

Projekt Anny Polakowskiej, poświęcony zwierzętom biorącym udział w badaniach kosmosu, zatytułowany jest cytatem z Konstantina Ciołkowskiego: „Cały świat pełen jest życia istot doskonałych”. Zdjęcia zwierząt, wysłanych w przestrzeń kosmiczną, stały się znane na całym świecie, jako dokumentujące dokonania technologiczne ludzkości. Do niedawna cały postęp w tej dziedzinie bazował na eksperymentach z ich udziałem.

Obecność kobiet w podboju kosmosu jest motywem przewodnim pracy „Kosmonautki” Joanny Kozery. Inspiracją dla artystki stał się magazyn „Świat” poświęcony badaniom przestworzy, w którym publikowano zdjęcia oraz artykuły na temat badań prowadzonych przez Rosjan, Amerykanów i Chińczyków, dzięki czemu możemy poczuć potęgę propagandy kosmicznej.

Michał Sierakowski również odniósł się w swojej pracy do zagadnienia kosmicznej propagandy – zrealizował małą pamiątkową książeczkę głoszącą sukcesy „Księżycowej Republiki Rad”. Możemy w niej podziwiać przedstawienia wspaniałych pałaców ku czci Gagarina, Korolowgradzkiego Kosmoportu oraz Gwiazdogrodu.

„Katalog Światów” Mikołaja Konkiewicza łączy zdjęcia z sond kosmicznych z obrazami z przeszłości. Niejako przekraczając barierę czasu, ukazuje jak mogą wyglądać krajobrazy odległych ciał niebieskich. Dzięki nadaniu swoim realizacjom formy przypominającej raporty agencji NASA, przekonuje nas o sile wiarygodności fotografii jako środka dokumentującego nowe odkrycia.

Nieskończoności pomiarów dokonuje się także w ziemskich laboratoriach. Szereg obiektów po skończonych ekspertyzach przechowywanych jest w archiwach, przybierających czasami nietypową postać.

Ewa Kasperek, fotografując wypchane eksponaty ptaków w cyklu zatytułowanym „Obrazy przepływającego świata”, stara się przypomnieć o znaczeniu symbolicznym tych stworzeń w odległych czasach.

Dla Bartłomieja Ponikiewskiego wielka erupcja indonezyjskiego wulkanu Krakatau, która nastąpiła przeszło sto lat temu, stała się punktem wyjścia do poszukiwań wokół idei odtwarzania i rekonstrukcji natury we współczesnym świecie.

Krystyna Jędrzejewska–Szmek, tworząc w technice cyjanotypii, odsłania świat, który wymknął się naukowemu poznaniu. W połowie XIX w technika ta okazała się przełomowa dla pierwszej naukowej dokumentacji badań nad glonami morskimi.

Izabela Wasiak w „Kompendium” ujawnia skrytą symbiozę wielu istot żywych różnych gatunków, tworzących wspólną, naturalną przestrzeń.

Projekt „Interrei” Agnieszki Talaśki jest próbą powrotu do prawdziwego stanu poznania, przywrócenia naturze jej pierwotnej tożsamości i zwrócenia uwagi odbiorcy na jego własne otoczenie.

Kreowaniu małych środowisk naturalnych w sztucznych przestrzeniach laboratorium poświęciła swoją pracę Aleksandra Bydłowska. Badania laboratoryjne są dla autorki ucieczką w świat abstrakcji, budowaniem nowych interakcji na podwalinach wyestetyzowanej natury.

Monika Krzynówek w instalacji „Pozornie i symetrycznie budzisz się” bada granice naszej świadomości. Wprowadza umysł w stan medytacji, analizuje, jak odejście od nawyków codziennego myślenia uwalnia w nas poszerzenie zakresu percepcji.

Problem niepomiernie rosnących odpadów naszej cywilizacji w kontekście ewolucji natury podejmuje Aurelia Frydrych-Zdanowska. Artystka zadaje pytanie, czy na coraz większych obszarach wysypisk, sytuowanych jak najdalej od ludzkich siedzib, dochodzi do nowej odsłony gry ewolucyjnej prowadzącej do zaistnienia zdegenerowanych gatunków roślin.

U Pawła Wawrzyniaka pojawia się problem dążenia do zdobycia władzy absolutnej, realizującej się w obszarach rozważań teoretycznych i naukowych doświadczeń. W pracy „Extrahere” ujawnia anomalie, destabilizację układów, świadomą utratę kontroli nad doświadczeniem, które mogą doprowadzić do powstania sytuacji niemożliwej w układach kontrolowanych.

W projekcie „Światło = Oświecenie?” Jacek Dziubdziela stwierdza, że każda wyprowadzona metoda badań może powołać wzór, na końcu którego i tak pojawi się niejednoznaczny wynik. Skutkiem tego stajemy przed zbudowaną przez siebie zasłoną dociekań, za którą znajduje się przestrzeń wymagająca nieustannej interpretacji.

Cyfrową strukturę fotografii poddaje analizie Róża Smółka w pracy „0-255”. Zastanawia się nad zawartością prawdy w obrazie przetworzonym przez program graficzny. Prezentowane prace są wynikiem poszukiwania obrazów prawdziwych oraz próbą zbadania tkanki fotografii przeniesionej w środowisko wirtualne.

„The Island” to projekt Joanny Chwiłkowskiej zaprezentowany w formie czasopisma naukowego. Poświęcony jest „badaniom” przeprowadzonym na fantomowej wyspie Sandy Island.

Praca Tomasza Chowańca odnosi się do transhumanistycznej postawy, w której przyszłość świata zmierza w kierunku zespolenia ze sobą trwale materii organicznej i technokratycznej. Twórca swoją ideę opiera na potencjale połączenia biologii i technologii, na płaszczyźnie najmniejszych form witalnych, jakimi są wirusy. „Terra wirus” to ostrzeżenie przed pojawieniem się komputerowej mutacji wyewoluowanej w procesie zlewania się najnowszych technologii informatycznych i biotechnologii.

Marta Stachowska, w swej instalacji „łac. futurum fossilis”, wybiegając w przyszłość stawia pytanie: „Czy obecnie możemy się doszukać śladów przeszłości jutra?” Podejmuje próbę zmierzenia się z zaburzeniami odwiecznego ładu czasu i natury.

 

Andrzej P. Florkowski

 


Adres:

MONA Inner Spaces
Muzeum of the Newest Art
ul. Gwarna 7 / 100
61-702 Poznań


patronat honorowy

Patronat

 

 

Organizatorzy

Partner logistyczny

Partnerzy

Patroni medialni